احمدرضا داوری در گفت‌وگو با خبرنگار «شهر بیست» با تبریک فرا رسیدن روز ملی سینما، در خصوص اکوسیستم فیلم کوتاه و مسئله اکران عمومی این آثار، اظهار کرد: دغدغه اکران عمومی فیلم کوتاه گریبان‌گیر این نوع سینما از ابتدا بوده و در همه جای دنیا این موضوع مورد بحث فیلمسازان بزرگ است که آیا رسالت یک فیلمساز در ساخت فیلم کوتاه برای بلیت‌فروشی و گیشه و اکران است که نظر غالب بر این بوده که نه، اصلاً دلیلی ندارد فیلم کوتاه به سمت بلیت‌فروشی برود.

وی با تأکید بر اینکه توجه به سینمای کوتاه با بحث بلیت‌فروشی و اکران عمومی آثار متفاوت است، تصریح کرد: سینمای کوتاه باید توسط نهادهایی حمایت شوند تا این نوع سینما مخاطب پیدا کند.

این فیلمساز قمی ادامه داد: مخاطب پیدا کردن هم به این معناست که فیلم‌های مهمی در عرصه فیلم کوتاه ساخته شود و این مهم بودن باعث شود که تماشاگران به تماشای فیلم بنشینند، وگرنه فیلم‌های بلند زیادی هم ساخته می‌شوند که نه ارزش دیدن دارند و نه ارزش بلیت‌خریدن و در آخر هم مخاطب را پشیمان می‌کنند.

داوری در ادامه با اشاره به نگاه غالب در سینمای ایران که سینمای کوتاه را سکویی برای ورود فیلمساز به سینمای بلند می‌داند، گفت: به نظر من، فیلم کوتاه یک نوع معاشقه با سینماست و شما در این معاشقه، سینما را با رویکرد حسی و عمیق‌تری نگاه و تجربه می‌کنید و برای فیلمساز یک وصفی اتفاق می‌افتد مثل هر اثر هنری برای یک هنرمند و این مسیر معاشقه در سینمای کوتاه وجود دارد.

وی در خصوص اینکه آیا مسیر فیلمسازی در سینمای کوتاه ایران رشد کرده و ارتقا یافته است، گفت: اگر سینمای کوتاه ایران دوست دارد با این فیلم‌ها مخاطب پیدا کند من ناامید هستم؛ ما حتی اگر فرض را بر این بگذاریم که فیلم‌های کوتاه ساخته می‌شوند که به ما بیاموزند و هنرجویان و علاقه‌مندان به هنر هفتم را تشویق به حرکت در این مسیر کنند، هنوز فاصله زیادی بین این کارها با اصل و فرض و هدف و رسالت آن وجود دارد، شما اگر آثار امروز سینمای کوتاه ایران را با فیلم‌های کوتاه که در طول تاریخ سینمای ایران ساخته شده است، مقایسه کنید شاهد برخی عقب‌گردها در فیلمسازی هستید.

این استاد دانشگاه و مدرس سینما با تأکید بر اینکه گروه‌های فنی در سینمای کوتاه رشد چشمگیری داشته‌اند، خاطرنشان کرد: آثار امروز سینمای کوتاه ایران نشان می‌دهد تکنسین‌ها شامل گروه فیلمبرداری، تدوینگران، صدابرداران، نورپردازان، طراحان صحنه و حتی بازیگران پیشرفت کرده‌اند و از گروه فیلمسازی جلو زده‌اند و من فکر می‌کنم گروه کارگردانی و گروه هنری به بدترین شکل ممکن از تیم فنی عقب مانده‌اند و بعضاً تمام این زحمات را هم به هدر می‌دهند. ما اگر این مسیر را با این شکل ادامه بدهیم، خودمان عرصه اکران و مخاطب‌یابی را از دست می‌دهیم.