به گزارش «شهر بیست» به نقل از ایرنای قم، از نخستین ساعات بامداد، قم دیگر شباهتی به روزهای معمول نداشت؛ شهری که گویی تمام خیابان‌هایش به بلوار پیامبر اعظم(ص) ختم می‌شد و میلیون‌ها دل سوگوار را به یک مقصد مشترک می‌رساند.

مسیر هفت کیلومتری میان مسجد مقدس جمکران تا حرم مطهر حضرت معصومه(س)، با وجود عرض نزدیک به ۱۰۰ متری، از ابتدا تا انتها در سیطره جمعیتی بود که برای آخرین بدرقه رهبر شهید گردهم آمده بودند.

آیین تشییع حوالی ساعت هشت صبح آغاز شد و خودروی حامل پیکرهای مطهر شهدا، آرام‌آرام و با نظمی مثال‌زدنی در میان سیل عظیم عزاداران به حرکت درآمد؛ حرکتی که بارها با موج احساسات مردم، اشک‌های بی‌اختیار و شعارهای «لبیک یا خامنه‌ای» و «این همه لشکر آمده، به عشق رهبر آمده» همراه می‌شد.

چهره‌های خیس از اشک، دست‌هایی که به نشانه وداع به سوی آسمان بلند شده بود و زمزمه صلوات و دعا، تصویری ساخته بود که کمتر دوربینی توان ثبت تمام عظمت آن را داشت.

بسیاری از مردم، تنها نظاره‌گر عبور خودرو نبودند؛ گویی بخشی از وجود خود را بدرقه می‌کردند.

مردم از دورترین شهرها و روستاهای کشور، شبانه خود را به قم رسانده بودند. برخی ساعت‌ها در مسیر بودند تا تنها چند لحظه در این بدرقه تاریخی حضور داشته باشند؛ حضوری که برای بسیاری، ادای دینی به سال‌ها رهبری، مجاهدت و ایستادگی رهبر شهید انقلاب اسلامی بود.

در میان جمعیت، ایران را می‌شد یکجا دید؛ اقوام مختلف با لباس‌های محلی، از ترک و لر و بلوچ و کرد گرفته تا عرب و ترکمن، در کنار یکدیگر ایستاده بودند. برخی نیز با سازهای آیینی ویژه سوگواری، نوای حزن و اندوه را در فضای مراسم طنین‌انداز کرده بودند و جلوه‌ای از وحدت اقوام ایرانی را به نمایش گذاشتند.

طلاب غیرایرانی نیز از کشورهای مختلف، با پرچم‌های ملی خود در مراسم حاضر بودند. حضور گسترده آنان نشان می‌داد اندوه این روز تنها به مرزهای ایران محدود نیست و حوزه‌های علمیه و دوستداران انقلاب اسلامی در کشورهای مختلف نیز خود را شریک این مصیبت بزرگ می‌دانند.

نوای گرم مداحان اهل‌بیت(ع) در سراسر مسیر طنین داشت. مرثیه‌های عاشورایی، اشک را بر گونه‌های پیر و جوان جاری می‌کرد و هر فراز مداحی، با زمزمه هزاران نفر همراه می‌شد؛ گویی بلوار پیامبر اعظم(ص) به حسینیه‌ای عظیم تبدیل شده بود.

گرمای سوزان قم و گرد و غباری که در بخش‌هایی از مسیر برمی‌خاست، نه از تعداد جمعیت کاست و نه از شور عزاداری. مردم ساعت‌ها زیر آفتاب ایستادند، بی‌آنکه خستگی را به زبان آورند؛ تنها آرزویشان این بود که آخرین نگاه را به پیکر رهبر شهید بیندازند.

یکی از جلوه‌های کم‌نظیر این مراسم، حضور پرشمار نوجوانان و جوانان دهه‌های هفتاد، هشتاد و نود بود. نسلی که بسیاری از آنان دوران کودکی خود را با سخنان و رهنمودهای رهبر شهید سپری کرده بودند، امروز شانه‌به‌شانه نسل‌های نخست انقلاب، در مراسم وداع حضور داشتند و تصویری از تداوم راه و آرمان‌ها را به نمایش گذاشتند.

خانواده‌ها بخش بزرگی از جمعیت را تشکیل می‌دادند؛ پدرانی که کودکان خود را بر دوش گرفته بودند، مادرانی که دست فرزندان خردسالشان را در دست داشتند و سالمندانی که با وجود دشواری راه، خود را به مراسم رسانده بودند. این بدرقه، روایت حضور همه نسل‌ها در کنار یکدیگر بود.

در طول مسیر، پرچم‌های سرخ «یالثارات الحسین» مانور خشم می داد و پیام خونخواهی و ادامه راه شهیدان را فریاد می‌زد. در دستان مردم نیز تمثال‌های رهبر شهید انقلاب و حضرت آیت‌الله سید مجتبی حسینی خامنه‌ای دیده می‌شد که بر شکوه و معنویت مراسم افزوده بود.

هرچه کاروان تشییع به حرم مطهر حضرت معصومه(س) نزدیک‌تر می‌شد، بغض‌ها سنگین‌تر و اشک‌ها جاری‌تر می‌شد. بسیاری از عزاداران بی‌اختیار می‌گریستند، برخی قرآن بر سر گرفته بودند و عده‌ای دیگر زیر لب زیارت عاشورا و صلوات زمزمه می‌کردند؛ گویی قم در آن لحظات، سراسر اشک و دعا شده بود.

با ورود پیکرهای مطهر شهدا به انتهای بلوار پیامبر اعظم و خاتمه مراسم تشییع، اگرچه آیین تشییع به پایان رسید، اما سیل جمعیت همچنان در صحن‌ها و اطراف حرم موج می‌زد و بسیاری حاضر نبودند به این وداع تاریخی پایان دهند. اشک‌ها همچنان جاری بود و نگاه‌ها هنوز در انتظار آخرین وداع.

قم امروز تنها میزبان یک مراسم تشییع نبود؛ این شهر صحنه تجلی عشق، وفاداری و همبستگی ملتی شد که با حضوری چند میلیونی، برگ دیگری بر دفتر حماسه‌های انقلاب اسلامی افزود؛ بدرقه‌ای که بی‌تردید در حافظه تاریخی ایران برای همیشه ماندگار خواهد ماند.